Sinterklaas

04 december 2009

Het is weer zoals vroeger toen onze eigen kinderen klein waren. Speelgoed uitzoeken, kopen en ’s avonds uitproberen. We zijn grote kinderen. Ik kan haast niet wachten om het uitgepakt te zien worden door onze kleinzoon Jamie. Natuurlijk hopend op een lach of zelfs een juichen. Nog fijner een knuffel en omhelzing.

We hebben bescheiden *kuch* cadeaus gekocht. Ook al weet je dat het niet om cadeaus gaat, je ziet zoveel leuk speelgoed dat je maar moeilijk kunt kiezen. En dan vind je als opa en oma verschillende dingen leuk en bereik je een compromis om dan maar alles in de winkelkar te stoppen. Zolang het kan wil je verwennen.

Het leukst vind ik de dvd van Dora. Een foto insturen en een naam opgeven, twintig eurootjes overmaken en Jamie speelt een half uurtje mee in het verhaal. Ik kan niet wachten om z’n gezicht te zien. Moest me inhouden om het niet stiekem eerder te laten zien. Alleen hier al aan denken doet me dansen van plezier.

Gelukkig vind ik kijken naar Dora, Teletubbies, Pieter Post, de Smurfen enzovoort ook leuk, want kinderen kunnen lang en steeds opnieuw naar dezelfde dingen kijken. Iedere keer zien ze weer wat nieuws, zijn ze verbaasd, nieuwsgierig en leren ze weer. Iedere keer hebben ze plezier en willen ze dat je meedoet. Opa opa, kijk, kom zitten.

Tja, aandacht geven en krijgen is voor zowel kinderen als (groot)ouders het beste wat je kan overkomen. Aandacht is dan een vorm van pure energie, pure liefde. Zo’n eenvoudige ontmoeting door er gewoon te ‘zijn’, in feite het allerbeste en mooiste cadeau wat je kunt geven. Gelukkig kan dat een paar keer per week, en samen Diego kijken.