Nostalgie

13 november 2009

1974 – 1979, Anne Frank Mavo Den Haag. Ik was een jonge tiener en beleefde mijn gouden jaren. De school ademde leren met plezier uit, bijna zonder uitzondering hadden alle leerlingen er de tijd van hun leven. Reünies werden druk bezocht. Iedereen kon zich nog tot in detail leraren, leslokalen en zelfs specifieke lessen herinneren.

H He Li Be B C N O F Ne Na Mg Al Si P S Cl Ar K Ca nog steeds uit het hoofd kennen. Dat is toch bijzonder. Dat komt ervan als je het zo ongelooflijk naar je zin hebt. Dan ben je verbonden met alles. Meedoen in de schoolband. Voetballen op het schoolplein. Slowen op de schoolfeestjes. Jeugdsentiment waar geen einde aan leek te komen.

Maar je groeit op. En het wordt nooit meer zoals toen. Nostalgie. Herinneringen uit vervlogen tijden, die ‘goede oude tijd’. Eraan terugdenken geeft je een warm gevoel. Je pinkt een traan weg. Een traan van voldoening. Een traan van heimwee. Je moeder leefde nog en maakte je brood. Je opa en oma waar je tussen de middag overbleef. Voorbij.

Ik zeg altijd kijk vooruit. Leef in het nu. De geschiedenis is alleen interessant om er iets van te leren. Maar soms overvalt het me. Ik denk aan vroeger. De leuke momenten toen mijn kinderen nog klein waren. Hummeltjes op schoot, de armen om m’n nek. Onvoorwaardelijke liefde. Net als de katten en honden die vroeger bij ons woonden.

Onbezorgd kunnen sporten wanneer je zin had. Uitgaan en laat thuiskomen. Bij mijn grote neven slapen en naar feesten gaan. Op vakantie naar het bos met mijn tante en oom, oma en opa. De oud en nieuw feesten waar de hele familie bij elkaar kwam. Daar ga ik weer, vroeger, nostalgie. “Hoe kon ik weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan.”