Natuurlijke Liefde

09 januari 2010

Goh, wat is het koud. Ik ben net even 10 minuutjes buiten geweest om wat voer voor de vogels te strooien en op te hangen. Er wordt in onze tuin gretig gebruik van gemaakt, de musjes, duiven, eksters en merels vliegen af en aan. Zelfs zie ik nu vaak een roodborstje opduiken en lekker eten.

Gek hè, dat je zo blij kan zijn dat vogels ook lekker te eten hebben. Ik ben eigenlijk gek op alle dieren. Mijn moeder was ook zo gek met beesten. We hadden altijd katten en een hond. Toen ik klein was sliep de reusachtige kater Flosje al bij mij in bed om me te beschermen, geen vreemde kon in de buurt komen.

Ik groeide op met katten, honden, een schildpad, kippen, konijnen, vissen, een egel, hamsters, cavia’s, muizen en vogels. Zelfs vond ik het leuk om in de tuin te spelen met torren, die kriebelden zo lekker in je hand. Uren kon ik kijken naar wat die kleine mieren aan het doen waren, niets doen, in het zonnetje, kijken.

De natuur maakt je rustig en lijkt de tijd stil te leggen. Als kind ging ik vaak naar het bos logeren bij oma en opa, waar ook mijn ooms, tantes, neven en nichten een caravan hadden staan. Spelen in de natuur was voor mij heerlijk. Wandelen in het bos en de zandduinen. Ergens zitten en dieren voorbij zien komen.

Ik wist toen nog niets van mediteren, maar achteraf denk ik dat ik toen geleerd heb gewoon er te ‘zijn’. Vrede in en met jezelf. Verbonden met de natuur, de planten, bomen en de dieren. De band die je opbouwt met huisdieren, onvoorwaardelijke liefde. Helemaal jezelf kunnen zijn en zo geaccepteerd worden.

Dat wat je ook nog herkent in kleine kinderen, zo tot het vierde levensjaar. Het maakt hen niet uit of je een tand mist, in een rolstoel zit, directeur bent of schoorsteenveger, gelovig of getrouwd, man of zwart. Wanneer je lief bent en genegenheid uitstraalt, dan krijg je dit dubbel terug. Onvoorwaardelijke - natuurlijke - liefde.