10 september 2009

Waarom zou je bedrijven in Nederland opzadelen met enorme kosten voor milieumaatregelen als in opkomende economieën het milieu enorm belast wordt? Onze maatregelen zijn een druppel op de gloeiende plaat en onze economie en dus wij zelf lijden hieronder door een slechtere concurrentiepositie.

Aan de andere kant, als niemand iets doet, niemand begint met inzien en handelen voor een beter milieu, dan wordt onze wereld snel genoeg onleefbaar. Het terugdraaien van de negatieve spiraal van milieuvervuiling zal nu al moeilijk genoeg zijn, laat staan onmogelijk als we vijftig jaar doorgaan zoals we zelf de afgelopen vijftig jaar hebben gedaan.

Hoe kun je anderen bewegen iets te doen? Door het goede voorbeeld te geven. Maar gaat dat lukken, trekken anderen zich er iets van aan? Zou dat je ontslaan van je eigen verantwoordelijkheid nemen? Als jouw buren hun huis laten vervallen, doe jij dan ook maar niets? Wil je in zo’n wereld leven?

Voor mensen, organisaties, landen en grootmachten lijkt dit een dilemma, alsof je moet kiezen tussen zwart en wit, om je stem kracht bij te zetten en je discussie te winnen. Op die manier verliezen we allemaal, want het moet hier gaan om leven, schone lucht ademen door je longen, de zon en de regen kunnen voelen op je huid.

Om een ander te kunnen overtuigen zul je zelf een stapje harder moeten lopen. Vervolgens zul je de ander tijd moeten geven om aan te willen en te kunnen sluiten. Behoud een open gesprek met respect en vraag naar wat wel kan. Complimenteer de ander met behaald succes, ook al lijkt dat klein en had je gehoopt om meer.

Snap je wat nodig is voor het milieu? Doe dan zelf wat je kan en vraag pas daarna of anderen je tegemoet kunnen komen. En stel nu dat jij heel veel doet en je buurman niet, is dat dan zo erg? Niets doen, niet in beweging komen, niet beginnen, afwachten, dat is pas erg. Praat en doe mee, stop met stribbelen.