19 april 2010

Twee jaar geleden stond het bureau nog bol van dynamiek, energie en ideeën. Een directeur, een assistent en een dozijn professionals hadden het goed. Klanten werden met verve bediend, de sfeer was uitstekend en er werd geld verdiend. Individueel en als groep was de ontwikkelingscurve stijl.

Toen de crisis toesloeg, gebeurde het ongelooflijke. Eerst langzaam, maar haast onherroepelijk veranderde de gehele cultuur. Het werd moeilijker om klanten te houden en te krijgen. De sfeer werd gestaag grimmiger. Deeltijdarbeid werd aangevraagd. Secundaire arbeidsvoorwaarden moesten worden ingeleverd.

Niets kon meer. Professionals werden ‘aangemoedigd’ om te vertrekken. Werkoverleg stond in het teken van bezuinigen, solidair inleveren en nieuwe beperkende regels. De eens sprankelende houding richting klanten was verdwenen. Er werd naar binnen gekeken, een enkele klant nog met angst in de ogen bediend.

Waar het bureau in eerste instantie zo goed in was, samen de schouders eronder en kansen pakken, werd nu ingezet op individueel vechten voor behoud. De inspirerende directeur vervallen tot een klagende baas. Meer dan de helft van de professionals weg en de overblijvers gefrustreerd en bang.

Wat is hier nu misgegaan? Wat kun je nu nog redden? Het is slechts één van de voorbeelden waar veel bureaus in verzeild zijn geraakt. Kan de directeur zijn of haar trots overwinnen om er een buitenstaander bij te halen? Iemand die eigenlijk min of meer hetzelfde doet als die directeur, maar zonder last van gedane zaken.

Een kleine investering zal leiden tot inzichten, vernieuwing en energie. Het kan weer heel leuk worden. Doorbreek de negatieve spiraal… als je durft.