25 april 2010
“Het gebeurde vele jaren geleden in de Opéra van Parijs. Er zou een beroemde zanger optreden en de voorstelling was uitverkocht. Maar op de vastgestelde dag – de zaal zat al vol – hoorde men dat de zanger vanwege problemen met het vervoer met geen mogelijkheid op tijd daar zou zijn. Onthutst beklom de directeur van de Opéra het podium, legde uit wat er aan de hand was en meldde dat hij een plaatselijke tenor had gevonden om in te vallen.
Het publiek reageerde zoals te verwachten viel. Teleurgesteld stonden sommige toeschouwers op om hun geld terug te eisen en anderen bleven gewoon wachten op wat er komen zou.
De tenor die inviel, besteeg het podium en zong zo goed als hij kon. Twee uur lang zong hij met heel zijn hart en ziel. Aan het eind bleef de zaal stil; deze zanger was immers niet waarop ze gehoopt hadden.
Slechts één toeschouwer begon te applaudisseren. Een kinderstem riep: “Pappa, je bent geweldig! Je bent geweldig!”
Het volgende ogenblik rees het publiek op en gaf een staande ovatie; een eenvoudig woord van liefde had alles veranderd.”
[Bron: Ode Magazine – Paulo Coelho – Murali]




