10 april 2010
Hij was het zat. Altijd weer op te moeten boksen tegen die ander. Dat machogedrag. Moeten vechten om het gelijk. Nooit eens een normale dialoog waarin ruimte is voor het zoeken naar de waarheid. Samen zoeken. Met juist die heerlijke energie die steeds doorgegeven wordt. Geven en ontvangen.
Het was moeilijk een oplossing te vinden. Hij dacht na, dacht na en dacht nog dieper na. Met het denken kwam er geen antwoord, alleen nieuwe vragen en dilemma’s. De kansen lagen bij het voelen, de intuïtie. Maar daar werd hij dwarsgezeten. Interrupties zorgen ervoor dat hij weer ging nadenken.
Vele boeken stonden er in zijn kast. Zoveel inspiratie en ideeën. Toch wist hij, dat zelfs een verdubbeling van al deze kennis geen soelaas zou bieden. De neiging om weer een boek te kopen was groot, maar nu wilde hij dat niet meer. De oplossing voor zijn probleem stond niet in zijn boekenkast.
Goh, wat vond hij het zwaar. Die ander had hem in een dodelijke verwurging leek het wel. Zo vaak had hij anderen voorzien van goede raad en aanwijzingen. Zichzelf helpen was onbegonnen werk. Zijn gedachten tolden in de rondte. Hij begon er nu zelfs ’s nachts wakker van te liggen.
En toen, opeens, kreeg hij een ingeving. Iemand had iets tegen hem gezegd, onverwachts maar raak. Onzichtbare raderen waren gaan draaien. Achteraf bezien was het vaker aangereikt, maar pas nu kreeg het voor hem betekenis. Alsof hij er nu plots voor openstond. Vreemd. Maar wel fijn.
Die dag kwam er een ommekeer in z’n leven. Eindelijk kon hij die last afschudden. Hij vertelde die ander, dat hij hem herkende. Die ander was verrast, ontmaskerd. Het was een hele schok, voor beiden. Maar de relatie werd vernieuwd, anders vormgegeven. En ze leefden nog lang en gelukkig.
Hij en z’n Ego.
